Bootcamp dekt basisbehoeften

Storm op het strand, maar dat mocht de pret niet drukken. Thebootcampclub had op tweede kerstdag een uurtje gratis bootcamp in Callantsoog op het programma gezet, voor jong en oud, getraind en ongetraind, waarvan de (sponsor)opbrengst naar Stichting Babyspullen uit Alkmaar ging. Van de stichting zelf waren vrijwilligers aanwezig, evenals de hoogzwangere oprichtster. Ik ben de cijfers even vergeten, maar het aantal baby’s dat in armoede wordt geboren moet schrijnend zijn, let wel dit betekent dat zelfs de basisbehoeften ontbreken. De stichting zet zich in voor een beter leven voor deze baby’s en verstuurt spullen als pakketjes.
Dan te bedenken dat een groot deel van ons sport, omdat we anders te veel zitten, hangen of rondlummelen of omdat we te vaak ongezond eten of drinken. Dat laatste is dan blijkbaar ook de reden dat sportscholen en bootcampclubs gelieerd zijn aan diëtisten en voedingsdeskundigen. Daarover straks meer.
Eerst een compliment voor de trainers op deze kerstdag, drie in totaal. Maar ook voor deelnemers, die toch maar even om 10.00 uur in de ochtend in grote getale kwamen opdagen. Ouders en kinderen gingen eerst, daarna de low/medium bootcampers en tot slot de high/mediums. Met wat BodyFit bootcamp-ervaring sloot ik me bij de pro’s aan. We kregen wat inloop-, opwarmoefeningen van Richy, en gaandeweg naar het strand nam de intensiteit van de oefeningen toe. Traplopen, planken, squats en bij de volgende halte optrekken, opdrukken en sprinten naar de waterkant. Het was een mooi ruig zeetje en al tijgerend stoof het scherpe zand lekker over ons heen. Ik kijk nu al uit naar de foto’s. Onder de nieuwe Woest deden we zoiets als paalzitten, maar dan met je rug er tegenaan en bij De Strandtent waren de buikspieren aan de beurt. De training vloog om en dat kan alleen maar betekenen dat het goed en gezellig was. Bezweet en gezandstraald sloten we af met chocolademelk met slagroom. Zonder rum. Die bewaren we voor de nieuwjaarsduik.
Op de terugweg praten we over de pakketten voor een beter leven waar wij volwassenen gebruik van kunnen maken. Zo komt ter sprake dat Pascal Landman, initiatiefnemer van Thebootcampclub Noord-Holland Noord en onze gastheer deze ochtend, ook eigenaar is van Leef & Stijl voor een betere levensstijl. In hun aanbod zit ook imagocoaching (dress 2 impress); zelfkennis (spiegelen met paarden); stressreductie en mesologie. Bij Lijfstijl Centrum Den Helder kun je de stress van je afslaan, een massage of wax boeken of hotlessen volgen. Het is toch opmerkelijk hoezeer bij ons volwassenen de basisbehoeften zijn veranderd. 

Natuurbesef gratis bijgeleverd

Het is ongeveer een jaar geleden dat ik besloot in Den Helder te gaan sporten. Mijn naam is Marga van der Meer, mijn woonplaats van Ewijcksluis. Ik werd lid van Kings Fit, waar meer niet Helderse sporten zoals snel bleek, en ik ging voornamelijk voor de Bootcamp. Okee, het was een beetje een hype aan het worden, maar het leek me de ideale combinatie van buitensport, krachttraining, crosslopen en nog veel meer.  Eigenlijk was ik altijd een beetje allergisch voor het woord sportschool, maar omdat ik nu toch een abonnementje had, en twee ochtenden in de week vrij, deed ik al snel mee met circuittraining, spinning en cardio. Dit blog gaat echter over de buitentraining en in het bijzonder over de natuurervaring die je er als buitensporter gratis bijkrijgt. En niet te vergeten de ontdekking van zoveel erfgoed. Eerlijk is eerlijk Den Helder heeft veel te bieden. Misschien valt het jullie zelf nauwelijks op, voor mensen uit jullie achterland is het best bijzonder. Niet Helderse hebben toch een beetje het (vooringenomen) idee dat het hier om een saaie en tochtige stad gaat, met slecht bestuur en afkalvend winkel bestand (sorry).
Gelukkig had ik zelf wel wat groene voorkennis. Opgedaan tijdens spijbeluurtjes op het Joco, een fout vriendje en later tijdens wat crossloopjes en een 15 km tellende moutainbiketocht. Ik weet nog dat ik dat heel bijzonder vond, zo’n afstand in een stad en dan toch alleen maar gras, bospad, water, dijk en forten. Dat neemt niet weg dat ik dit afgelopen jaar opnieuw verrast was door wat we op bootcamptrainingen tegen kwamen en doorkruisten. Dat waren dan ook intense ervaringen waarbij we niet alleen al onze spieren, maar ook al onze zintuigen hebben ingezet.
Vóór de vorige winter startten we met de bootcampclub in Quelderduyn, direct achter Kings Fit. Een mooi park met heuvelachtige paadjes en steile hellingen, waar we met onze benen door de brandnetels en onze billen door de molshopen gingen. Waar we handmatig parkeerplaatsen verplaatsten en in touwen de bomen testten. Liepen we niet in dit park, dan gingen we De Schooten in, waar wonderwel weer andere parken, oude en nieuwe waren te ontdekken, of we gingen onder de spoorbaan door om in niemandsland te verdwijnen.  In het voorjaar vormde het achter Kings Fit altijd ondergelopen gras een uitdaging en met de eerste mudraces in aantocht doken we door duikers en waadden we door vijvers. Angst, kou en een boze sportschoolhouder trotserend.
Mijn favoriete parcours werd de trail langs en over de Helders Linie, waarbij we bunkers, schietgaten en andere overblijfselen uit de oorlog als obstakels gebruikten. Waar we de trap met één twee of drie treden tegelijk namen en op handen en voeten hellingen op- en afraasden. Soms verlengden we het parcours tot aan het ziekenhuis, waar ooit mijn amandelen zijn geknipt, maar dit terzijde. Al weet ik uit die tijd nog wel dat ook het Timorpark beslist een bezoekje waard is.

Dankzij mijn deelname deze zomer aan de Ultimate Crossrun weet ik nu ook hoe Fort Erfprins er aan de binnenkant uit ziet, hoe erg de sloot achter de volkstuintjes stinkt, hoeveel kroos er in een badmuts past, hoe je tijgert door een strandzandbank en hoeveel bramen er in de duinen niet te vinden zijn.
Nu is het weer najaar en hebben we ons trainingsgebied verplaatst naar de Donkere Duinen.  Dat is zelfs voor Polderse bekend gebied; hier immers werden we als kind uitgelaten op zondag, voerden we de eendjes en beklommen we de rondhouten toren. Anno 2015 is er echter ook de Helderse Vallei, de kanoroute, een nieuwe uitkijktoren en heel veel runderstront. De lestijd op zaterdagochtend is al verruimd tot anderhalf uur om al dit moois te her- en verkennen. Pikken we de zee en de duinen mee dan komt er zomaar een kwartiertje bij.  Het moet dus eigenlijk niet mooier worden daar in Den Helder. 

Opmerkelijke sportrecords

Het thema van de kinderboekenweek 'raar maar waar' vestigde onder meer de aandacht op het boek Opmerkelijke uitvindingen van Marit Törnqvist. Zoals daar zijn de handenthuistrui en de zevenvliegeninéénklapper. En dat inspireerde mij weer tot achterhalen van opmerkelijke sportrecords. Dan moeten we denken aan: schaatsboxen; bog(blubber)snorkelen; scheenbeenschoppen; éénwielerhockey; kaninhop (iets met honden); quidditok (zwerkbal); vrouwen sjouwen; extreem strijken (bijvoorbeeld in een kano); man versus paard run en fret legging (hoe lang houd je een fret in je broekspijp). En dit is raar maar waar.
Op de campus in Deventer zag ik ooit kanobasketbal. Het WK onderwaterhockey bestaat echt. IJszeilen is wellicht een van de oudste sporten. En telefoonboek scheuren deden we al in onze jeugd. Wat is nu nog niet uitgevonden: dropvlechten; robotverwerpen; mobieltjeszeevissen; tijgeren met een leeuw; kleiduivenrijgen; speerverspringen; puttendempen als het kalf verdronken is; tasjesroversberoven; pappenheimers nathouden ...........................Ik zie al uit naar de volgende tienkamp.

obstacle run geeft moed

Zondag 18 oktober de Beach Obstacle Run Texel gelopen. Met ons een groepje bootcampers doorploegden we het parcours van 12 kilometer en onderweg overwonnen we 30 obstacles,  maar het waren er natuurlijk veel meer. Ten eerste moet je regelmatig in training voor zo'n race. Daarnaast moet je wel wat aan je leef- en voedingspatroon doen (op meerdere fronten helpend). Ook op dagen dat je geen zin hebt, ga ja natuurlijk te trainen (waar je dan altijd weer van opknapt). Dus moet je andere dingen laten (zo makkelijk, al die excuses). En zo zijn er nog wel wat hindernissen te bedenken.
Onderweg had de organisaties bordjes uitgezet met rake one-liners. Bemoedigende woorden, maar niet alleen voor sporters.  En dat vond ik nou juist zo treffend. Soms lijkt het hele leven een obstacle-run. Wil je ergens komen dan moet je ergens door- of overheen. maar het resultaat mag er zijn. Het geluk zit hem niet in de overwinnning, maar in de reis zelf. We hebben weer lekker gebootcampt met zijn achten (en 450 anderen). En onderweg onwijs genoten van de elkaar en de natuur. Met dank aan de organisatie van BORT.   Niet aarzelen dus, organiseer zelf ook eens wat of geef je op.

Worldpress foto's ter inspiratie

 

Van een bezoek aan de world press photo tentoonstelling in Zuthen word je niet echt blij. Maar je leert wel waarderen wat je hebt. Een achtertuin waar niet de uiteengereten lijken van een neergeschoten vliegtuig in neerstorten, ouders die je niet de prostitutie in dwingen, een buurland dat hoogstens een nare mop over je verteld, een regering die je het recht op een eigen mening geeft, een menswaardige opvang voor je zwakbegaafde kind, een straatbeeld zonder oorlog en verderf, een veerboot zonder vluchtelingen. Toch zijn er ook mooie foto's bij. Althans dat vinden wij. Kleurrijke foto's van vleesetende planten doen voor ons nog vreedzaam aan. De wereld is keihard. Ga maar eens in China kijken. Of in Zutphen.

Geketend

 

5 april 2014, Jij, blond, ongeschoren, rode rugzak over een schouder en de plattegrond van Amsterdam in je kontzak. Ik, met zwart geverfd haar, piercing in mijn neusvleugel, spijkerbroek met gaten en kisten aan mijn voeten. We verklaarden elkaar eeuwige liefde, voor altijd verbonden. Daar op de brug in Amsterdamned. Nu, een jaar en 3 maanden later, zit ik hier op een bovenkamer in Burningham. Starend naar die ene foto, ondergespuugd door Lola onze baby. Waarvan jij het bestaan niet kent. Nooit zal kennen. En ik vraag me af. Wat zal er in hemelsnaam met al die andere stellen zijn gebeurd. 

Gekleurd beton

 

De binnenkant van grijs vooroorlogs beton toont de naoorlogse strijd naar zelfexpressie. Kleur mag, vloeken mag en stiekem weet roken, blikjes wegzuipen en kauwgom plakken is aan de orde van de dag. In-, uit- en doorgekraste namen verraden heimelijke en stukgelopen liefdes. De linie in Den Helder spreekt zeker tot verbeelding. Neem een kijkje en leef je in. Wees Kees die met graffiti zijn sexuele frustraties uit, dropp-out Derrik die hier zijn spijbeltijd spendeert of meesmuilende Marjolein die nooit de juiste vent vindt.