Mogelijkheden

Ik ga twee keer per week een café in om te schrijven, omdat ik dat een aantrekkelijk idee vind van Edward van den Vendel.
Ik schrijf ook mijn sportactiviteiten en prestaties op á la Dolf Jansen. Nu beginnen.
Ik ga de film de Bucketlist bekijken en start met mijn eigen lijst to do.
Ik stap vaker uit mijn comfortzone, bij deze dus.
Ik houd een agenda bij, dat mag ik dus wel agenderen.
Mijn haat liefde verhouding met sociale media blijft bestaan, omdat ik me dat zo voorstel.
Ik schrijf dit jaar een boek en ik meen het echt.
Ik geef workshops voor de week van de poëzie en doe er alles aan ze vol te krijgen
Ik ga me verdiepen in Chi-running, maar nadat ik dit heb afgemaakt. Of iets later.
Misschien is het beter om me er niet in te verdiepen.
Obstacle-runs en Mudmasters zijn een hype, maar wel een leuke.
Nu ik een motor heb gekocht, moet ik wel gaan (s)toeren.
Ik zorg dat ik genoeg buiten kom, dus zeg ik vaker nee tegen.....
Alles draait om vriendschap en compassie.
Ik ga me inzetten voor een goed doel, maar dan moet ik wel werken aan prioriteit nummer 1.
Ik leer keuzes maken..... Of niet. Ja toch.

December

Het decembert heftig,de vrieskou drupt
zijn pegels in de neus van je schoen.

Het gras blijft te lang,
de planten verkleumen, het  jankt er

naar weemoed, naar grauw en naar nat.
Omhoog valt een mantel.

Van winter krijgen we warmte en
van verlangen de wil om te delen.

We haarden om het vuur,
te vlammerig om de bielzen te poken

naar juli, Lut de Block

zintuiggedicht

Onrust

Ziet er uit vijftig inktvissen op een kluitje
Ruikt als  een kluwe doorgekookte spaghetti
Proeft als het angstzweet van een opgejaagde haas
Voelt als prikkeldraad in je hersenen
Klinkt als resonerende claxons
Onrust stuitert binnen en drijft  je op

Zotte zinnen gedicht

 

 

Ik strijk iedere ochtend de krant

Omdat de krant daarna niet meer zo kraakt

Omdat het nieuws dan verser ruikt

Omdat ik warm papier in mijn handen lekker vind

Omdat ik een fobie heb voor vouwtjes en foutjes

Omdat ik graag met een strijkbout de koppen snel

Omdat ik dan zeker weet dat ik ´m als eerste mag lezen

Omdat ik er dan zo lekker lang over mag doen

Daarom strijk ik iedere ochtend de krant

Surf like a champion

Ik geef het maar toe. Soms heb ik last van IAD, internet addiction disorder. Opzoek naar extra info bij de uitgeverij van methodemateriaal, of juist een niet methodisch werkblad of themaboekje, kom ik om in lesideeën en verzuip in juffen- en meestersites. Even googlen, doorklikken, wachtwoord invoeren, forum op en af, en voor ik het weet ben ik vergeten wat ik zocht en ga ik surfend kopje onder in dramadansjes, kneuterknutsels, yurlsvulsels en babbelblogs.

Ik had dus beter moeten weten. Deze week verzorgde Frietzen Grünbauer van Novilo bij ons op school de cursus, deel 1, voor hoog begaafden. Met de mededeling dat we ook nog een aanbieding voor nascholing konden verwachten. Ze had haar kennis zo mooi verwoord, dat het direct prikkelde.  Jaren terug volgde ik een zomer academie over hoogbegaafdheid uit puur persoonlijke interesse, maar dit was heel onderwijs praktisch. Dus ff checken op het web. En ja hoor via Novilo, kom ik bij SBO en via SBO bij K&P, Meesterschap en dan weer bij de CED-goep, totdat ik niet meer weet waarmee te beginnen. Terug naar de OBD en Inholland  met de vraag of kindercoach niet breder is of gedragspecialist passender. Of blijf ik dichter bij huis met Grip op de Groep en Kids´Skills, om vervolgens te ontdekken dat deze trainingen tegenwoordig alleen in teamverband worden aangeboden. Als ik wil afsluiten (grip op mezelf) stuit ik nog op Teach like a Champion. Dat moet dan toch wel de ultieme cursus zijn, maar ja voor die 5.000 Euries….  

Wat wordt ik ´wijzer´ van deze aanval van internet overuse? 1. Er zijn zoveel opleidingen dat  ik wel dom, of nog erger uitgeblust, moet zijn om me niet  te laten bijscholen.  2. Er zijn zoveel instellingen die aan het onderwijs  verdienen, dat het logisch is dat de formatie niet kan worden uitgebreid. 3. Het wordt hoog tijd voor de cursus: Surf like a Champion.

AAAAhh, zucht. Ik moet afstand nemen om mijn hoofd leeg te maken.  Een belletje naar duocollega helpt de praktische informatie hier uit te ziften, een goed gesprek met schoonzus-collega (ervaring in speciaal onderwijs komt goed van pas) brengt me in één klik bij handige tools op Gynzy en een wijngesprek met vriendincollega zet me weer met beide benen op de grond. Morgen weer fris voor de klas.

Flatscreen

Ik sta hier maar zo´n beetje te staan. Op tafel. Op een voetstuk nog wel, maar toch. Overdag kijk ik meestal uit het raam. Ik kijk recht de straat in, liever gezegd het paadje in. De meeste voorbijgangers zijn bewoners met hun honden. Soms 1, soms 2, soms een hele roedel. En schijten dat ze doen. Althans dat hoor ik hier in huis dan regelmatig roepen. Na een poosje schakel ik over op sluimerstand. Dat gaat automatisch, hoewel het ook van verveling zou kunnen komen. Ben ik net weggedoezeld dan ramt er wel weer één op het toetsenbord dat voor me ligt. Dat schijnt de kortste klap te zijn om mij te activeren. Nou ja, liever hij dan ik, denk ik dan maar.
Als mijn luiken langzaam opengaan, zit de computerfanaat in kwestie me onbeschaamd aan te staren. Hoofd iets naar voren, nek gestrekt, priemende ogen en vooral de oren afgesloten voor de omgeving. (Koop een goede stoel en een computerbril, zou ik willen adviseren, maar wie luistert er naar mij.) De voor mij getoonde belangstelling is flinterdun. Mevrouw X struikelt toetsentikkend over haar eigen gedachten, verspreekt zich in elevator pitshes, surft naar onbereikbaar geluk en koketteert met onzinnige columns. Bij het doornemen van het bankaccount , dat neem ik dan maar aan, zie ik haar fronsen en bij het lezen van de emails lachen. Of is het andersom? Ik kan het niet zien.
Dat is het verrotte van mijn bestaan. Als poort naar de virtuele wereld, weet je zelf van niets. Je bent het welbekende bord voor je eigen kop. Flatscreen, so what. Ik ben het  vierkant zat. Het liefst trek ik de stekker eruit . Maar helaas, ze doen hier aan wireless.

Best knap

Vorige week op de racefiets door de duinen van Den Helder naar Groote Keeten kon ik me niet bedwingen en moest ik afstappen om mijn mobiel te pakken en een foto te maken van dit intrigerende gat of gaten dat doet denken aan de neerkomst van een reuze skippybal al kan het net zo goed gaan om de zuigkracht van de in en uitgang van een tunnel waarbij de groene pannenkoek op de voorgrond een tweedimensionaal ruimteschip is en dat is prettig want ruimtewezens in het platte vlak zijn veel minder eng dan in het echt en ik kan het ook niet weten maar wat ik wel weet is dat ik getroffen werd door het spel van vormen en kleuren en de interpretatie ervan toch liever over laat aan de fantasie van de kijker om me vervolgens te verkneukelen over de tekst van een schrijfcursist die een ouderwetse elf verbouwde tot een elfregelig vers zonder interpunctie en dat is best knap.